|
|
Baalk Stian
|
|
 |
|
|
|
 |
|
Der Baalk-Stian liegt heute etwa einen Kilometer nördlich von Dunsum im
Wattenmeer, lag aber zur Zeit, als das Christentum eingführt wurde, noch
auf dem Lande und stand in einem Ort. Der Ort, Balkum oder ähnlich
genannt, wurde durch eine Sturmflut völlig zerstört. Nur der große
Findling, genannt Baalk-Stian, blieb erhalten.
|
|
 |
|
Übermittelt ist uns hierzu folgende Sage:
|
|
 |
|
In Balkum wohnte zu jener Zeit ein Jüngling, der vor der Einführung
des Christentums und der Zerstörung seines Heimatortes die Insel Föhr
verlassen hatte, um als Seemann durch die Welt zu reisen. Lange Jahre
war er unterwegs, aber eines Tages kam er mit einer Kiste voll Gold und
Schmuck in seine Heimat zurück. Hier fand er eine völlig veränderte
Welt vor. Sein Heimatdorf war versunken, und er verstand seine
Landsleute nicht mehr, die einen neuen, merkwürdigen Glauben angenommen
hatten und vor Holz- und Gipsfiguren auf die Knie fielen. Von Trauer
erfüllt, wanderte der Jüngling von Balkum mit seiner Schatzkiste
hinüber zum Balkstein, den er vom Ufer aus im Watt liegen sah. Am Fuße
des Steines grub er mit seinen Händen ein Loch, worin er die Kiste
versenkte. Dann setzte er sich auf den Stein, und er versank in
tiefe, schwermütige Gedanken, bis das Wasser der steigenden Flut ihn
berührte. Er aber blieb regungslos sitzen, und das Wasser verschlang
ihn schließlich. Weder den Jüngling noch seinen Schatz hat man jemals
gefunden.
|
|
 |
|
Eine Version auf Friesisch, erzählt von Reinhard Arfsten :
|
|
|
Üüb e waas bi Dunsemdik, wel en kwartstünj faan eeg, leit Baalkstian. Föör so'n düüsen juar wiar
diar noch lun, an mensken wenet diar uun nögen hüsing. Nai bi strun stään det hüs faan Baalko.
Lik föör a dör lai so'n döners graten stian. Diarüüb spelet Jong-Baalko an sin maakers föl. Diar
ferging wel neen dai, dat jo ei ens ap üüb de grat stian klemert. Üüs Jong-Baalko grat wiar, toog
hi ütj uun a wäält üüs siamaan. Hi wiar en düchtigen gast an broocht at tu wat. Üüs hi en buul
jil fertiined hed, wiar föl juaren vergingen. Do saad hi tu ham salew: "lk san ei iansis tüs
weesen, man nü wal ik tüs to min aanjen an min eilun Feer." Hi paaket sin jil an gul iin uun en
letj kasche an maaget ham üüb a rais efter Feer. Üüs hi üüb Feer uunkaam, fing hi gelik tu
hiaren, dat en grat ünlok auer dit eilun kimen wiar. En sturemflud hed üüb a waastereeg en buul
lun wechrewen. Jong-Baalkos aalernhüs wiar onergingen, an altermaal mensken hed a duas uun't
weeder fünjen. Auer det bööd wiar Baalko bedrüüwet. Hi bleew en dai bi frinjer. Jo snaaket leewen
faan di nei Iuuw, diar efter Feer kimen wiar, an diar a miast mensken uunnimen hed. Jo wiar
krasten wurden an spiitet auer a heiden. Faan detdiar snaak wurd Baalko iarst rocht bedrüüwet. De
leeder maaren ging hi mä sin kasche oner iarem ütj uun't heef tu det steed, huar sin aalernhüs
stäänen hed. Diar lai en buul stianer ambi. Man de grat stian, wat lik föör Baalkos aalernhüs
laanjen hed, lai diar noch jüst so üüs iar. Ham hed a flud nant uunhaa küden. Baalko seed ham üüb
de grat stian an toocht diaram, hü hi üüs dring heer spelet hed. Sin jongenstidj stään weler föör
ham ap. Hi siig sin maakers, an do siig hi sin leew aalern föör ham stunen. Jo wiar mä hörens
luuw onergingen. Jong-Baalko naam at hood amhuuch an saad tu ham salew: "Mä de ual Iuuw wal ik uk onergung."
Üüs hi det saad hed, wurd hi waar, dat a flud uun kennen wiar.
Hi sproong deel faan di stian an grobet mä sin hunen en küül uun't sun, lai sin laatje mä det jil an gul diar iinuun an dobet at weler tu.
Hi leet at hood hinge, üüs hi weler ap üüb de grat stian klemert.
Diar seed hi do, üüs wan hi üüb hoker teft.
A flud steeg huuger an huuger.
Üüs at weeder ham bererd, stään Baalko ap.
Stolt an preut stään hi diar, en bilj faan sünjhaid an kreeft.
Man det hart uun sin brast wiar kraank an siar.
Sin kraankels wiar so grat, dat hi faan't leewent nant muar haa wul.
Baalko smeed ham iin uun a flud an foon a duas.
Neemen hee faan ham an sin jil weler wat fünjen.
De grat stian hee de nööm Baalkstian behäälen.
|
|
 |