Baalk Stian
Der Baalk Stian
Der Baalk-Stian liegt heute etwa einen Kilometer nördlich von Dunsum im Wattenmeer, lag aber zur Zeit, als das Christentum eingführt wurde, noch auf dem Lande und stand in einem Ort. Der Ort, Balkum oder ähnlich genannt, wurde durch eine Sturmflut völlig zerstört. Nur der große Findling, genannt Baalk-Stian, blieb erhalten.
Übermittelt ist uns hierzu folgende Sage:
In Balkum wohnte zu jener Zeit ein Jüngling, der vor der Einführung des Christentums und der Zerstörung seines Heimatortes die Insel Föhr verlassen hatte, um als Seemann durch die Welt zu reisen. Lange Jahre war er unterwegs, aber eines Tages kam er mit einer Kiste voll Gold und Schmuck in seine Heimat zurück. Hier fand er eine völlig veränderte Welt vor. Sein Heimatdorf war versunken, und er verstand seine Landsleute nicht mehr, die einen neuen, merkwürdigen Glauben angenommen hatten und vor Holz- und Gipsfiguren auf die Knie fielen. Von Trauer erfüllt, wanderte der Jüngling von Balkum mit seiner Schatzkiste hinüber zum Balkstein, den er vom Ufer aus im Watt liegen sah. Am Fuße des Steines grub er mit seinen Händen ein Loch, worin er die Kiste versenkte. Dann setzte er sich auf den Stein, und er versank in tiefe, schwermütige Gedanken, bis das Wasser der steigenden Flut ihn berührte. Er aber blieb regungslos sitzen, und das Wasser verschlang ihn schließlich. Weder den Jüngling noch seinen Schatz hat man jemals gefunden.
Eine Version auf Friesisch, erzählt von Reinhard Arfsten :
Üüb e waas bi Dunsemdik, wel en kwartstünj faan eeg, leit Baalkstian. Föör so'n düüsen juar wiar diar noch lun, an mensken wenet diar uun nögen hüsing. Nai bi strun stään det hüs faan Baalko. Lik föör a dör lai so'n döners graten stian. Diarüüb spelet Jong-Baalko an sin maakers föl. Diar ferging wel neen dai, dat jo ei ens ap üüb de grat stian klemert. Üüs Jong-Baalko grat wiar, toog hi ütj uun a wäält üüs siamaan. Hi wiar en düchtigen gast an broocht at tu wat. Üüs hi en buul jil fertiined hed, wiar föl juaren vergingen. Do saad hi tu ham salew: "lk san ei iansis tüs weesen, man nü wal ik tüs to min aanjen an min eilun Feer." Hi paaket sin jil an gul iin uun en letj kasche an maaget ham üüb a rais efter Feer. Üüs hi üüb Feer uunkaam, fing hi gelik tu hiaren, dat en grat ünlok auer dit eilun kimen wiar. En sturemflud hed üüb a waastereeg en buul lun wechrewen. Jong-Baalkos aalernhüs wiar onergingen, an altermaal mensken hed a duas uun't weeder fünjen. Auer det bööd wiar Baalko bedrüüwet. Hi bleew en dai bi frinjer. Jo snaaket leewen faan di nei Iuuw, diar efter Feer kimen wiar, an diar a miast mensken uunnimen hed. Jo wiar krasten wurden an spiitet auer a heiden. Faan detdiar snaak wurd Baalko iarst rocht bedrüüwet. De leeder maaren ging hi mä sin kasche oner iarem ütj uun't heef tu det steed, huar sin aalernhüs stäänen hed. Diar lai en buul stianer ambi. Man de grat stian, wat lik föör Baalkos aalernhüs laanjen hed, lai diar noch jüst so üüs iar. Ham hed a flud nant uunhaa küden. Baalko seed ham üüb de grat stian an toocht diaram, hü hi üüs dring heer spelet hed. Sin jongenstidj stään weler föör ham ap. Hi siig sin maakers, an do siig hi sin leew aalern föör ham stunen. Jo wiar mä hörens luuw onergingen. Jong-Baalko naam at hood amhuuch an saad tu ham salew: "Mä de ual Iuuw wal ik uk onergung." Üüs hi det saad hed, wurd hi waar, dat a flud uun kennen wiar. Hi sproong deel faan di stian an grobet mä sin hunen en küül uun't sun, lai sin laatje mä det jil an gul diar iinuun an dobet at weler tu. Hi leet at hood hinge, üüs hi weler ap üüb de grat stian klemert. Diar seed hi do, üüs wan hi üüb hoker teft. A flud steeg huuger an huuger. Üüs at weeder ham bererd, stään Baalko ap. Stolt an preut stään hi diar, en bilj faan sünjhaid an kreeft. Man det hart uun sin brast wiar kraank an siar. Sin kraankels wiar so grat, dat hi faan't leewent nant muar haa wul. Baalko smeed ham iin uun a flud an foon a duas. Neemen hee faan ham an sin jil weler wat fünjen. De grat stian hee de nööm Baalkstian behäälen.
Impressum Dunsum auf Föhr    Kontakt    Grußkarte    Föhr